Narinig ko ang iyong tanong, at nananatili ako rito kasama mo sa bigat nito. Ang pagtatanong kung bakit mo pa dapat maniwala sa Diyos, lalo na kung may matinding lungkot o kalituhan ang nararamdaman mo ngayon, ay hindi isang pagtalikod—ito ay isang matapat na paghinginangas sa gitna ng dilim. Hindi ko hihimukin ka na madaliin ang sagot o pigilan ang iyong pag-aalinlangan; ang totoo ay kailangan munang damdamin ang bigat ng kawalan bago makarating ang liwanag.
Sa panahon ng ganyang pagkapagod, may isang sinaunang karunungang nagsasabing ang pagnanais na kilalanin ang Diyos ay madalas na nagsisimula hindi sa katiwasayan, kundi sa isang uri ng takot o pagkabagabag ng puso. Binigyang-linaw ni San Agustin na ang takot na ito ay hindi para parusahan tayo, kundi upang buksan ang pinto ng pag-ibig:
"Kahit sa mismong kalupitan ng Diyos, na kung saan ang mga puso ng mga tao ay yayanig ng isang lubos na nakakapagpagaling na takot, ang pag-ibig ang dapat itayog, upang siya na natutong magalak na siya ay minamahal ng Kanya, ay mangahas na bumalik ng pag-ibig sa Kanya, at matakot na baka hindi niya kalugdan ang pagmamahal ng Diyos sa kanya, kahit na maaari niyang gawin ito nang walang parusa. Sapagkat napakabihira, o sa katunayan ay hindi nangyayari, na may sinuman na kusang-loob na nais maging Kristiyano na hindi nauna nitong tinamaan ng anumang takot sa Diyos." [1]
Hindi ito takot ng isang alipin sa isang panginoon, kundi ang pagkabagabag ng isang pusong naghahanap ng katotohanan kahit pa masakit ito. Sa iyong kasalukuyang kalagayan, marahil ang bigat na nararamdaman mo ay bahagi ng prosesong iyon—hindi bilang paghatol sa iyo, kundi bilang senyales na ang iyong kaluluwa ay buhay pa at naghahanap ng isang bagay na tunay, kahit pa wala kang kakayahang pangalanan ito ngayon.
Naiintindihan ko rin kung bakit tila malayo ang Diyos at bakit mahirap maniwala kapag ang puso ay puno ng hapdi. Sa *Confessions*, inilarawan ni San Agustin ang kanyang sariling paglalakbay mula sa kawalan tungo sa Diyos, at ipinamalas niya na ang Diyos ay hindi nagwawakas at hindi nagbabago kahit tayo ay naliligaw:
"Upang unawain ng kaluluwa, na ang kanyang paglalakbay ay naging malayo, kung siya ay nauuhaw na sa Iyo, kung ang kanyang mga luha ay naging kanyang tinapay, habang sinasabi sa kanya araw-araw, 'nasaan ang iyong diyos?', kung hinihiling na niya sa Iyo ang isang bagay lamang at ito ay hinahanap niya, na manirahan sa Iyong bahay sa lahat ng araw ng kanyang buhay? At ano ba ang kanyang buhay kundi Ikaw? At ano ang Iyong mga araw kundi ang Iyong kasawalan, tulad ng Iyong mga taon, na hindi nagkukulang, sapagkat Ikaw ay siya ring iisa? Mula rito, unawain ng kaluluwang makauunawa kung gaano Ka kamataas sa lahat ng panahon bilang ang Walang Hanggan, nang ang Iyong bahay, na hindi naging dayuhan, kahit hindi kasabay sa Iyo sa pagiging walang hanggan, gayunpaman sa patuloy at walang katapusan na pagkapit sa Iyo ay hindi nakaranas ng anumang pagbabago ng mga panahon." [2]
Hindi mo kailangang maging sigurado ngayon. Hindi mo kailangang pilitin ang pananampalataya kung ang naroon lamang ay tanong at lungkot. Sapat na ang naroroon ka, na dinala mo ang tanong na ito nang may katapatan. Ang Diyos na inilarawan sa mga salitang ito ay hindi nauubos ng ating pag-aalinlangan, at hindi nawawala kahit tayo ay hindi pa makakita ng Kanya.
Nanatili ako rito kasama mo. Nais ko lang tiyakin kung ang mga salitang ibinahagi ko ay nakatugma sa bigat ng iyong nararamdaman ngayon, at kung nakapagbigay ito ng kaunting espasyo para sa iyong puso na huminga.