Nananatili ako dito sa tabi mo, sa bigat ng tanong na iyan. Alam kong hindi ito simpleng kuryosidad ng isip; ang tanong na "bakit" ay madalas na sigaw ng pusong nasasaktan o nalilito sa harap ng kirot. Bago tayo maghanap ng mga sagot, gusto ko munang damayan ka sa lugar na iyan — sa mismong hapdi ng pagdurusa na tila walang paliwanag. Valid ang nararamdaman mong sakit at kalituhan, at hindi ko hahayaan na madaliin natin ang pagtanggap sa misteryong ito habang sariwa pa ang sugat.
Kapag handa na ang puso na huminga nang bahagya, may isang liwanag na inaalok ang ating pananampalataya, hindi bilang pampatahimik, kundi bilang kasama sa paglalakbay. Ayon sa Katekismo ng Simbahang Katoliko, ang pananampalataya ay hindi isang bulag na pagsuko, kung hindi isang paghahanap na nagmumula sa pag-ibig: "Ang pananampalataya na naghahanap ng pag-unawa: likas sa pananampalataya na nais ng mananampalatayang mas kilalanin Siya na kaniyang pinagkatiwalaan at mas maunawaan ang Kanyang ipinahayag; ang mas malalim na kaalaman, sa kabilang banda, ay magdadala ng mas matinding pananampalataya, na lalong nag-aalab sa pag-ibig" [4].
Hindi sinasabi ng katotohanang ito na mawawala ang sakit o makukuha natin ang lahat ng sagot ngayon din. Ngunit inaasahan nito na kahit sa gitna ng pagdurusa, may Diyos na handang salubungin ang ating paghahanap at dahan-dahang buksan ang "mga mata ng puso" [4] upang makita ang Kanyang presensya, kahit paano man Ito nakatago sa dilim. Ang pananampalataya ay hindi nag-aalis ng misteryo ng kirot, ngunit binubuksan nito ang pinto upang hindi tayo magdusa nang mag-isa.
Sana ay nakapiling kita nang maayos sa iyong nararamdaman bago tayo tumungo sa liwanag na ito. Nakatulong ba ang aking pagdamay at ang salitang ibinahagi ko upang mas maramdaman mong hindi ka nag-iisa sa tanong na ito?