Ang bigat na nararamdaman mo ay totoo, at hindi mo kailangang buhatin ito nang mag-isa o itago pa sa Diyos. Sa katunayan, ang unang hakbang upang makawala sa hiya ay ang pagdadala nito sa Kanya, kahit na ang pakiramdam mo ay wala kang kalakasang harapin Siya. Ito ang daan na ipinapakita sa atin ng Salmo, kung saan ang tapat na pag-amin ay nagiging tulay papunta sa kalayaan:
"Dahil ang iyong mga pana ay nakatirik sa akin, at itinibay mo ang iyong kamay sa ibabaw ko. Walang kagalingan sa aking laman dahil sa iyong poot; walang kapayapaan sa aking mga buto dahil sa aking mga kasalanan: sapagkat ang aking mga kasamaan ay lumampas sa aking ulo, at tulad ng isang mabigat na pasan ay bumibigat sila sa akin. ... Ako ay nagiging mahirap at yumuyuko hanggang sa wakas; buong araw akong lumalakad na nalulungkot. ... Sapagkat ang aking puso ay naguguluhan; pinanghihinaan ako ng aking lakas, at ang liwanag ng aking mga mata, at ito mismo ay wala na sa akin. ... Ngunit sa iyo, Panginoon, ako ay umaasa; ikaw ay makikinig sa akin, Panginoong Diyos ko. ... Sapagkat aking ipahayag ang aking kasamaan, at aking pag-iisipan ang aking kasalanan. Huwag mo akong pabayaan, Panginoong Diyos ko; huwag kang lumayo sa akin. Magmadali ka sa pagtulong sa akin, Panginoong Diyos ng aking kaligtasan" [1].
Pansinin mo na sa panalangin na ito, hindi itinago ng nagsasalita ang kanyang sakit o ang bigat ng kanyang pagkakasala; sa halip, dinala niya ito nang buo sa harap ng Diyos at umamin, "aking ipahayag ang aking kasalaman" [1]. Ang hiya ay naghahangad tayo itago at tumahimik, ngunit ang kaligtasan ay nagsisimula kapag binubuksan natin ang ating puso at sinasabi ang totoo sa Kanya. Hindi Siya tumalikod dahil sa iyong katapatan na umamin; sa halip, ang Kanyang tulong ay nakatuon sa mga taong lumalapit sa Kanya nang may pusong sugatan.
At kung minsan ay natatakot tayong lumapit dahil sa takot na baka hindi tayo tanggapin, paalala sa atin ang pangako ni Hesus na ang Ama ay laging handang magbigay ng mabuti sa mga humihingi sa Kanya, lalo na sa oras ng ating kailangan:
"At sinabi niya sa kanila: Sino sa inyo ang may kaibigan, at pupunta sa kanya sa kalagitnaan ng gabi, at sasabihin sa kanya: Kaibigan, pahiramin mo ako ng tatlong tinapay, sapagkat ang aking kaibigan ay dumating sa akin mula sa daan, at wala akong maibigay sa kanya; at siya ay sumasagot mula sa loob at nagsasabi: Huwag mo akong abalahin, nakasarado na ang pinto, at ang aking mga anak ay kasama ko sa silid-tulugan: hindi ako makabangon at makapagbigay sa iyo. At kung siya ay magpatuloy sa pagkatok: sinasabi ko sa inyo, kahit hindi siya babangon at bibigyan siya dahil siya ay kanyang kaibigan, dahil sa kanyang pagpupursigi ay babangon siya at ibibigay sa kanya ang lahat ng kanyang kailangan. At sinasabi ko sa inyo: Humingi kayo, at bibigyan kayo; maghanap kayo, at makakahanap kayo; kumatok kayo, at bubuksan ito sa inyo. Sapagkat ang bawat humihingi ay tumatanggap: at ang naghahanap ay nakakahanap; at sa kumatok ay bubuksan ito. ... Kung kayo nga, bagama't masasama, ay marunong magbigay ng mabuting kalo sa inyong mga anak: lalong higit na ang inyong Ama sa langit ay magbibigay ng Espiritung banal sa mga humihingi sa kanya!" [4].
Ang pagbibitaw sa hiya ay hindi isang bagay na kayang-kayang gawin ng ating sariling lakas; ito ay isang biyayang natatanggap natin kapag tayo ay "kumatok" at "humingi" [4]. Kahit na pakiramdam mo ay "kalagitnaan ng gabi" ang iyong nararanasan at parang sarado ang lahat, ang Kanyang pangako ay hindi nagbabago: Siya ay Ama na mas nagbibigay ng Espiritung banal kaysa sa tinapay, at hindi bata o ahas ang ibibigay Niya kundi ang Kanyang sariling buhay at awa [4].
Marahil ang paraan upang mabitawan ang hiya ngayon ay ang simpleng pagtatangkang dalhin ito sa Kanya sa panalangin, kahit na walang mga salita kundi ang iyong paghinga at pag-asa lamang. Hindi mo kailangang linisin muna ang iyong sarili bago lumapit; ang paglapit mismo ang simula ng paglilinis. Sana ay nakapagbigay-linaw ang mga salitang ito sa landas na maaari mong tahakin ngayon.