May puwang ang iyong galit sa relasyon mo sa Diyos, at ang pagiging totoo sa Kanya tungkol sa nararamdaman mo ay bahagi ng pagbabalik sa Kanya, hindi ng paglayo. Hindi ito kasalanan kundi isang anyo ng panalangin na naghahangad ng katotohanan at paghilom.
Si San Agustin ay naglarawan ng kanyang sariling karanasan ng matinding pagdaramdam at pagbabago bilang isang pagtawag ng Espiritu Santo upang balikan ang Diyos, sa halip na ituring itong pagkakasala: "Nanginginig ako sa takot, ngunit sabay kong naningapuy ng pagasa at nagalak sa Iyong awa, Ama. At lahat ng ito ay lumabas sa aking mga mata at tinig, nang ang Iyong mabuting Espiritu ay nagsabi sa amin, 'Mga anak ng mga tao, hanggang kailan kayo magiging mabibigat ang puso? Bakit ninyo iniibig ang kawalan at naghahanap ng kasinungalingan?'... At malakas at masidhi akong pumanaghoy sa sakit ng aking pag-alala. Sana ay narinig ito ng mga nagmamahal pa rin ng kawalan upang sila ay mapagulo at iluwa ito, at pakinggan Mo sila kapag sila ay sumigaw sa Iyo, dahil ang namatay sa tunay na kamatayan ng laman para sa atin ay siyang dumaramamay para sa atin sa Iyo" [1].
Ang kanyang pagpanaghoy ay hindi itinuring na pagtataksil, kundi isang "pag-alala" na humantong sa pag-asa at paggakas sa awa ng Diyos. Ipinapakita nito na ang pagdadala ng ating bigat, kahit sa anyo ng galit o pagdaramdam, ay maaaring maging daan upang marinig ang Kanyang sagot at mabalik sa Kanyang katotohanan. Ang Diyos ay hindi natitinag ng ating damdamin; sa halip, Kanyang inaasahan na dalhin natin ang mga ito sa Kanya nang buong katapatan, dahil doon lamang maaaring magising ang tunay na paghilom at pag-asa.
Sana nakapagbigay-linaw ang mga ito sa iyong nararamdaman at naging kapaki-pakinabang sa oras na ito.