Ang tanong na iyan ay tapat at matapang, at sa halip na ituring itong kasagutan, baka mas mainam na tingnan ito bilang isang imbitasyon upang mas malalim na unawain kung ano talaga ang pananampalataya. Madalas, ang pag-aalinlangan ay hindi tanda ng katangahan, kundi bahagi ng paghahanap ng katotohanan na humahantong sa mas malinaw na pag-ibig.
Sabihin ni San Anselmo sa kanyang panalangin: "Kaya Panginoon, Ikaw na nagbibigay ng pag-unawa sa pananampalataya, bigyan mo ako, ng hangga't alam Mong nararapat, na maunawaan ko na Ikaw ay tulad ng aming pinaniniwalaan, at Ikaw ay Siyang aming pinananiwalaan" [4]. Ang pananampalataya, ayon sa kanya, ay hindi pagpikit ng mata sa katwiran o pagtalikod sa isip; ito ay paghingi ng liwanag upang ang mismong isip ay makauwi sa Diyos. Hindi ito katangahan, kundi pagkilala na may katotohanang higit pa sa ating maabot, at ang pagnais na maunawaan ito nang buo ay tanda ng isang isiping gising at nagmamahal, hindi ng isang isiping sumuko.
At kung minsan, ang pakiramdam na tayo ay mahina ay tunay na bahagi ng daluyan ng pananampalataya mismo, dahil itinuturo nito na ang lakas ay wala sa ating sariling kakayanan. Sabi ng Panginoon: "Ako ang tunay na ubasan, at ang aking Ama ay ang magbubukid... Manatili kayo sa akin, at ako sa inyo. Kung paanong ang sanga ay hindi maaaring magbunga nang mag-isa maliban kung ito ay mananatili sa ubasan, ganoon din kayo ay hindi maaaring magbunga maliban kung kayo ay mananatili sa akin... dahil kung wala ako, wala kayong magagawa" [3]. Ang pag-ampon sa katotohanang ito ay hindi kahinaan; ito ang pinakamalinaw na uri ng katapangan—ang pagtitiwala na ang buhay at bunga ay mula sa Kanya, at hindi sa ating sariling sapat na lakas.
Baka ang nararamdaman mong pag-aalinlangan ay hindi pagbagsak, kundi ang simula ng mas malalim na pagpapanatili sa Kanya. Sana ay nakatulong ito upang makita mo ang katanungan mo sa isang bagong liwanag.