Magandang simula ang iyong paghahanap, at isang biyaya na ngayon ay nagsisimula ka nang magtanong. Kahit walang pinagmulang relihiyon, ang pagnais mong lumapit ay tanda na may gumagalaw na sa loob mo. Ayon sa konseho ng Simbahan, ang ganitong paghahanap ay kilala at pinahahalagahan ng Diyos: "Mula noong unang panahon hanggang sa kasalukuyan, sa iba’t ibang bansa ay natatagpuan ang isang uri ng pagtanggap sa misteryosong kapangyarahang iyon na naroroon sa daloy ng mga bagay at sa mga pangyayari ng buhay ng tao, at minsan ay may pagkilala pa sa Kataas-taasang Maykapangyarihan o kaya’y Ama. Ang pagtanggap at pagkilalang ito ay tumatagos sa kanilang buhay ng malalim na diwang relihiyoso... Ang Simbahang Katoliko ay hindi tumatakuwil sa anumang totoyo at banal na matatagpuan sa mga relihiyong ito. Tinitingnan niya nang may tapat na paggalang ang mga paraan ng pamumuhay at gawi, ang mga tuntunin at turo na, bagama’t maraming pagkakaiba sa kanyang sariling itinuturo, ay madalas na nagbibigay-daan sa sinag ng Katotohanan na nagliliwanag sa lahat ng tao. Ipinahayag nga niya at dapat niyang ipahayag nang walang tigil si Kristo, na si 'daan at katotohanan at buhay' (Jn 14:6), na sa kanya'y natatagpuan ng mga tao ang kasaganaan ng buhay relihiyoso, at sa kanya'y pinagkasundo ng Diyos ang lahat sa Kanya" [1].
Dahil dito, ang iyong pagsisimula ay hindi pag-alis sa kung sino ka, kundi pagtugon sa isang imbitasyong nakaukit na sa iyong pagkatao. Hindi mo kailangang malaman agad ang lahat ng doktrina; ang unang hakbang ay ang simpleng pagbuka ng puso sa Diyos na nagmahal sa iyo bago mo pa Siya nakilala. Ang pananampalataya ay isang relasyon, at tulad ng anumang relasyon, nagsisimula ito sa pagkilala sa Kanya na lumikha sa iyo.
Isang magandang gabay dito ang naging karanasan ni San Agustin sa kanyang paghahanap. Ipinakita niya na ang tunay na pagsisimula ay ang pagtingin sa loob, kung saan naroroon ang Diyos: "At ano ito? Tinanong ko ang lupa, at sinabi nito, 'Hindi ako.' At ang lahat ng nasa ibabaw nito ay umamin din ng gayundin. Tinanong ko ang dagat at mga kalaliman at mga umuusad na nilalang na may buhay, at sumagot sila, 'Hindi kami ang iyong Diyos; maghanap ka nang higit sa amin.' Tinanong ko ang hanging umiihip, at sinabi ng buong hangin kasama ang mga nakatira rito, 'nagkakamali si Anaximenes; hindi ako ang Diyos.' Tinanong ko ang langit, ang araw, ang buwan, mga bituin: 'Hindi rin kami ang Diyos na hinahanap mo,' sabi nila. At sinabi ko sa lahat ng ito na nakapaligid sa mga pintuan ng aking laman, 'Sabihin ninyo sa akin ang tungkol sa aking Diyos, dahil hindi kayo Siya, sabihin ninyo sa akin ang isang bagay tungkol sa Kanya,' at sumigaw sila nang malakas, 'Siya ang lumikha sa amin.' Ang aking pagtatanong ay ang aking pagtitiyaga at ang kanilang sagot ay ang kanilang anyo. At inangkop ko ang aking sarili sa akin at sinabi ko sa sarili ko, 'Sino ka?' At sumagot ako, 'Tao.' At narito ang katawan at kaluluwa sa akin na handa, ang isa sa labas at ang isa sa loob. Alin sa mga ito ang pinagmulan na dapat kong pagtanungan ang aking Diyos, na aking hinanap na mula sa lupa hanggang sa langit, hanggang sa maipadala ko ang mga mensahero ng mga sinag ng aking mga mata? Ngunit mas mabuti ang nasa loob. Sapagkat sa kanya iniulat ng lahat ng mga mensahero ng katawan, na siyang namamahala at humahatol sa mga sagot ng langit at lupa at ng lahat ng nasa mga ito na nagsasabing, 'Hindi kami ang Diyos,' at, 'Siya ang lumikha sa amin.' Ang taong nasa loob ay nakilala ang mga ito sa pamamagitan ng ministeryo ng panlabas; ako, ang nasa loob, ay nakilala ang mga ito, ako, ako ang kaluluwa sa pamamagitan ng pandama ng aking katawan, tinanong ko ang dami ng mundo tungkol sa aking Diyos, at sumagot siya sa akin, 'Hindi ako Siya, ngunit Siya ang lumikha sa akin'" [2].
Sa praktikal na aspeto ng pagsisimula, huwag mong hintayin ang perpektong pakiramdam o katiyaran bago kumilos. Ang mismong pagnais mong maghanap ay sapat nang tanda ng tawag. Ayon sa isang gabay sa bokasyon, "Ang matibay na kalooban upang pumasok sa relihiyon ay isang ligtas na tanda ng bokasyon sa estado ng relihiyon, basta't mabuti ang mga motibo at walang seryosong hadlang. Ang matibay na kalooban na ito mismo ay isang espesyal na biyaya ng Diyos, 'sapagkat ang Diyos ang nagpapagawa at nagtatapos, ayon sa Kanyang mabuting kalooban.' Sa imbitasyon sa mga payo, ang kalooban lamang ang tanging kondisyong binanggit ng ating Panginoon: 'Kung nais mong maging perpekto, mangyaring ipagbili mo ang iyong mga ari-arian, at ibigay sa mga mahihirap, at magkakaroon ka ng kayamanan sa langit; at halikang sumunod sa Akin'" [4].
Bilang konkretong hakbang ngayon, maaari kang magsimula sa simpleng panalangin—kahit ito man ay isang taos-pusong "Diyos, naririto ako, ipakita Mo ang Sarili Mo"—at pagbasa ng Ebanghelyo ayon kay San Juan upang makilala si Hesus nang personal. Maaari ka ring bumisita sa isang parokya at makipag-usap sa isang pari kapag handa ka na; sila ay nariyan upang samahan ka sa prosesong ito nang walang pressure. Ang pagsisimula ay isang biyaya, at ang Diyos na naghahanap sa iyo ay masigasig tumutugon kahit sa pinabamaliing hakbang ng iyong puso.
Sana ay nakatulong ang mga salitang ito upang bigyan ka ng unang direksyon sa iyong paglalakbay. Mayroon ka pa bang nais linawin o partikular na hakbang na gusto mong alamin?