Ang tanong na ito ay nagmumula sa isang pusong tapat na naghahanap, at sa paghahanap na iyon, mayroon nang liwanag na gumagalaw kahit hindi pa ito ganap na nakikita. Hindi kasalanan ang pagdududa; madalas itong daan upang makilala Ang Diyos hindi bilang isang ideya, kundi bilang isang Presensya.
Nais kong ialay sa iyo ang mga salitang ito mula kay San Agustin, na siya ring dumanas ng matinding paghahanap at pag-aalinlangan bago niya natagpuan ang kapayapaan. Ito ang kanyang ipinamalas sa kanyang *Confessions*:
"Ngayon nga, ang aking pagdaing ay saksi na ako ay hindi nakapagpapaligaya sa aking sarili, ngunit Ikaw ay sumisilag, at Ikaw ay nakapagpapaligaya, at Ikaw ay iniibig, at Ikaw ay ninanasa, upang ako ay mapahiya sa aking sarili at itapon ang aking sarili at pilikin ang Ikaw at huwag nang makapagpaligaya sa aking sarili o sa Iyo maliban na lamang sa Iyo. Kaya nga, Panginoon, ako ay hayag sa Iyo, anuman ang aking kalagayan... Sapagkat noong ako ay masama, ang pagtatamal sa Iyo ay wala nang iba kundi ang pagiging hindi masaya sa aking sarili; ngunit noong ako ay naging makadiyos, ang pagtatamal sa Iyo ay wala nang iba kundi ang hindi pagiging masaya sa aking sarili, sapagkat Ikaw, Panginoon, ay nagpapala sa matuwid, ngunit una Mo ngang ginagawang matuwid ang makasalanan." [2]
Sa mga salitang ito, ipinapaalala ni Agustin na ang mismong paghahanap mo, at maging ang bigat na nararamdaman mo sa kawalan ng katiyakan, ay tanda ng Kanyang presensya sa loob mo. Hindi mo kailangang maging perpekto o sigurado bago Siya malapitan. Ang pagkilala sa Kanya ay hindi laging nagsisimula sa malinaw na pananampalataya, kundi sa isang taos-pusong paghahangad at kahit sa pagiging totoo sa Kanya tungkol sa iyong kasalukuyang nararamdaman. Ang Kanyang liwanag ay sumisilag patungo sa atin lalo na kapag tayo ay nagtutulak sa ating sarili at humihingi ng Kanyang katotohanan.
At kung ang iyong puso ay naghahangad ng isang konkretong sagot, may pangako tayong hawakan muli. Sa Ebanghelyo, nang tanungin si Jesus ni Felipe na ipakita ang Ama, ganito ang Kanyang sagot:
"Huwag magulo ang inyong mga puso. Sumampalataya kayo sa Diyos, sumampalataya rin kayo sa akin. ... Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay. Walang sinuman ang nakakalapit sa Ama kundi sa pamamagitan ko. ... Hindi ba ninyo pinaniniwalaan na ako ay nasa Ama at ang Ama ay nasa akin? Ang mga salitang sinasabi ko sa inyo ay hindi ko sinasabi mula sa aking sarili. Ngunit ang Ama na nananatili sa akin, siya ang gumagawa ng mga gawa. Maniwala kayo sa akin na ako ay nasa Ama at ang Ama ay nasa akin; kung hindi, maniwala kayo dahil sa mga gawa mismo." [3]
Hindi tayo iniiwan ng Panginoon sa ating pag-aalinlangan. Ang Kanyang imbitasyon ay hindi lamang sa ating isipan na manghingi ng patunay, kundi sa buong pagkatao nating lumapit at masaksihan ang Kanyang katotohanan sa pamamagitan ng Kanyang mga gawa at sa Kanyang presensya sa ating buhay. Ang pag-alam na Siya ay totoo ay isang biyayang nabubuo sa paglakad kasama Niya, sa pagtitiwala kahit sa gitna ng kadiliman, at sa pagtanggap sa Kanyang inaalok na kapayapaan.
Nais kong tiyakin kung ang mga salitang ito ay nakapagbigay ng liwanag o kapayapaan sa iyong paghahanap. Nakatulong ba ito sa nararamdaman mo ngayon?