Naririnig ko ang bigat ng iyong pag-aalala, at nais kong manatili muna rito kasama mo sa loob ng katahimikang ito. Hindi ko kailangang bilisan ang paghanap ng sagot o solusyon habang ang iyong puso ay pagod at nilulula; sapat na ngayon ang simpleng pag-amin na totoo at mabigat ang nararamdaman mo, at hindi ka nag-iisa sa bigat na ito.
Sa gitna ng ganitong kalagayan, may isang tinig na humihimok sa atin na huwag magmadali, kundi lumapit nang dahan-dahan kahit tayo ay wala sa ginhawa:
"Anak, Ako ang Panginoong nagpapalakas sa araw ng kahirapan. Lumapit ka sa Akin kapag hindi ka gumagaling. Ito ang pinaka-nakakahadlang sa makalangit na aliw, dahil mabagal kang tumatalikod upang manalangin. Sapagkat bago Mo Ako buong puso na hilingin, naghahanap ka muna ng maraming aliw at nagpapahinga ka sa mga bagay na panlabas. Kaya't nagiging maliit ang tulong ng lahang ito, hanggang sa mapagtanto mo na Ako ang nag-aalaga sa mga umaasa sa Akin; walang mabisang payo ni kapaki-pakinabang na lunas sa labas sa Akin, ni anumang pangmatagalang gamot. Ngunit ngayon, matapos ang bagyo, kumuha ka muli ng lakas at gumaling sa ilaw ng Aking kahabagan, sapagkat malapit Ako, sabi ng Panginoon, upang ibalik ang lahat sa iyo, hindi lamang nang buo, kundi nang masagana at lubusan." [1]
Hindi kailangang maging perpekto ang ating panalangin o mawala muna ang ating pag-aalala bago tayo lumapit. Ang pag-aalala mismo ay maaaring maging daan upang tayo ay huminto at umasa, sa halip na magpatuloy sa sariling lakas. Sa panahon ng pagsubok, ang tanging kailangan natin ay manatili at dumikit, tulad ng sanga na hindi kayang mamunga kung hiwalay sa ubasan:
"Ako ang tunay na ubasan, at ang Aking Ama ang magsasaka. [...] Manatili kayo sa Akin, at Ako sa inyo. Gaya ng sanga na hindi kayang mamunga nang mag-isa kung hindi ito mananatili sa ubasan, ganoon din kayo, kung hindi kayo mananatili sa Akin. Ako ang ubasan, kayo ang mga sanga: ang sinumang nananatili sa Akin at Ako sa kanya, ay namumunga nang marami, sapagkat walang magawa kayo kung hiwalay sa Akin." [3]
Ito ang munting hakbang patungo sa kapayapaan: hindi ang pagpupuwersa na mawala ang kabagabagan, kundi ang pagsandig sa Kanya na malapit sa atin lalo na kapag tila tayo ay naliligaw at pagod. Ang Kanyang presensya ay hindi nakadepende sa ating ginhawa, kundi sa Kanyang pangako na mananatili Siya.
Sana nakatulong ang munting liwanag na ito sa iyong nararamdamang bigat.