Naiintindihan ko ang lalim ng pagod na iyong nadarama. Kapag ang buhay ay tila walang laman, hindi ito simpleng kakulangan lamang ng interes o inspirasyon; ito ay isang uri ng gutom na walang makapuno, at tama lang na manatili tayo rito muna nang hindi nagmamadaling maghanap ng sagot. Sa gitna ng ganitong kalungkutan, minsan ang pinakamalapit nating marating ay ang pag-amin na kahit ang mga nananampalataya ay dumadaan sa panahon kung saan ang Diyos ay tila malayo at ang sarili nating kaluluwa ay tila isang hukay.
Isinulat ni San Agustin ang kanyang sariling karanasan sa ganitong lungkot, at sa halip na itago ito, iniharap niya ito sa Diyos:
«At ako’y nagsasabi, ‘Diyos ko, nasaan ka?’ Narito, nasaan ka. Bahagya akong humihinga sa iyo, kapag ibinubuhos ko ang aking kaluluwa sa tinig ng pagsigaw at pagpapatotoo, sa tunog ng pagdiriwang. Ngunit malungkot pa rin ito, sapagkat ito’y nahuhulog at nagiging hukay, o sa katunayan ay nararamdaman nitong isa pa rin itong hukay. Sinasabi sa akin ng aking pananampalataya, na iyong binuksan sa gabi sa aking mga paa, ‘Bakit ka malungkot, aking kaluluwa, at bakit mo ako nililigalig? Magtiwala ka sa Panginoon.’ Ang Kanyang salita ay ilaw sa iyong mga paa. Magtiwala at maghintay, hanggang sa lumipas ang gabi, ang ina ng mga masasama, hanggang sa lumipas ang galit ng Panginoon... Magtiwala ka sa Panginoon; sa umaga ay tatayo ako at masasaksihan ang kaligtasan ng aking mukha, ang aking Diyos.» [2]
Hindi niya sinabing mawawala ang lungkot sa isang iglap, ngunit ipinaalala niya na kahit sa pinakamalalim na hukay, may ilaw na nananatili sa ating mga paa. Ang pagiging totoo sa nararamdamang kawalan ay bahagi na ng paglakad paharap, at ang pananampalataya ay hindi ang pagkawala ng lungkot kundi ang pagtitiwala na may Diyos na naghihintay sa dulo ng gabi.
Kung ang kahanapan mo ngayon ay wala pang sagot, marahil ay sapat muna ang pag-alam na ang iyong paghahanap mismo ay isang anyo ng panalangin, at hindi ka nag-iisa sa iyong paghihintay. Nais kong siguraduhin na nakatulong ang aking mga salita at naririnig mo ang iyong nararamdaman — nagdala ba ito ng kaunting kapayapaan sa iyong puso?