Naririnig ko ang lalim ng takot at pag-aalinlangan sa iyong mga salita. Sa gitna ng ganitong kirot, normal na ang pakiramdam na tila nawala na ang Kanya mong pag-lingon, at hindi ko nais magmadaling magbigay ng sagot na tila pawiin lamang ang bigat ng nararamdaman mo ngayon. Hayaan mong manatili muna tayo sa espasyong ito, kung saan ang iyong pangungulila at pagdududa ay tinatanggap nang buo, bago tayo dahan-dahang humakbang papalapit sa Liwanag.
Sa oras na handa ka na, nais kong ibahagi ang isang paalala mula kay Thomas à Kempis, na sumasalita mismo sa takot na ito ng pagkakalayo: "Anak, Ako ang Panginoon na nagpapatibay sa araw ng kahirapan. Lumapit ka sa Akin kapag hindi ka magaling. ... Kapag inaakala mong ikaw ay lumayo sa Akin, madalas ay Ako'y mas malapit. Kapag inaakala mong ikaw ay tuluyang nalugmok, noon madalas nagbubukas ang pagkakataon upang makapagtipon ka ng mas malaking gantimpala. Hindi lahat ay nawawala kapag ang mga bagay ay tila kumokontra sa iyong inaasahan" [1].
Ang pag-ibig Ng Diyos ay hindi nakasalalay sa ating kasakdalan, kundi sa Kanyang walang hanggang katapatan. Kahit sa pinakamadilim na sandali ng ating pagkakasala, Siya ay nananatiling naghihintay at handang gumaling. Ipinapaaalala naman ni San Juan Pablo II na ang puso ni Kristo "na nakakaalam ng mga lalim ng pag-ibig ng Kanyang Ama, ay siyang tanging makapagpapakita sa atin ng hukay ng Kanyang awa, sa paraang puno ng kakatihan at kagandahan" [3]. Ang Kanyang pag-ibig ay hindi nauubos dahil sa ating mga pagkukulang; ito ay laging bukas na pintuan para sa pagbabalik-lo at pagpapagaling.
Sana ay nakapagbigay ng kaunting aliw at katiyaman ang mga salitang ito para sa bigat ng iyong pinagdadaanan ngayon.