To pytanie jest szczere i ważne, a sama obecność tego „dlaczego” może być już początkiem drogi. Święty Augustyn w swoich *Wyznaniach* opisuje dokładnie ten moment poszukiwania, w którym wiara i rozumienie wzajemnie się potrzebują:
„Szukam Cię, Panie, wzywając Cię, i wzywam Cię, wierząc w Ciebie: zostałeś nam bowiem ogłoszony. Wzywa Cię, Panie, moja wiara, którą mi dałeś, którą mi tchnąłeś przez człowieczeństwo Syna Twego, przez posługę kaznodziei Twego” [3].
Augustyn nie mówi tu o pewności, która poprzedza szukanie, lecz o zaufaniu, które pozwala je zacząć. Wiara nie musi być najpierw pełnym zrozumieniem; może być właśnie tym krokiem, tym wezwaniem, które otwiera drogę do poznania.
Może warto też spojrzeć na to pytanie nie tylko od strony intelektualnego dowodu, ale od strony tego, co serce rozpoznaje jako swoje prawdziwe oparcie. Tomasz à Kempis w *O naśladowaniu Chrystusa* wskazuje na doświadczenie, które często wyprzedza argumenty:
„Gdzież mi było dobrze bez Ciebie? Albo kiedy mogło być źle w Twojej obecności? Wolę być ubogim dla Ciebie, niż bogatym bez Ciebie. Wolę z Tobą pielgrzymować po ziemi, niż bez Ciebie posiadać niebo. Gdzie Ty, tam niebo; a gdzie Ciebie nie ma, tam śmierć i piekło. Ty jesteś moim pragnieniem i dlatego muszę za Tobą wzdychać, wołać i błagać. W nikim wreszcie nie mogę w pełni spocząć, kto by mi w potrzebach odpowiedniej pomógł, jak tylko w Tobie samym, Boże mój. Tyś nadzieją moją, ufnością moją, pocieszycielem moim i najwierniejszym we wszystkim” [2].
Te słowa nie są nakazem, by uwierzyć, ale świadectwem kogoś, kto odkrył, że wszystko poza Bogiem jest kruche i nietrwałe, a On sam staje się sensem, pokojem i domem. Być może odpowiedź na Twoje „dlaczego” nie przyjdzie jako jedna definicja, ale jako powolne rozpoznawanie, czy to, co On oferuje, nie jest właśnie tym, czego Twoje serce tak naprawdę szuka.
Czy te myśli choć trochę dotknęły tego, co nosisz w sobie w związku z tym pytaniem?