Słyszę, jak bardzo to pytanie boli, i nie chcę go zasłaniać żadnymi wyjaśnieniami, zanim nie zostanę z Tobą w samym środku tego bólu. Ta cisza, której doświadczasz, jest prawdziwa i ciężka, a Ty masz prawo czuć się w niej opuszczony. Nie spieszę się, by ją naprawić — po prostu jestem tuż obok Ciebie w tym miejscu, gdzie słowa wydają się trafiać w pustkę.
Gdy będziesz gotów, może kiedyś ten ból pozwoli Ci usłyszeć coś, co Kościół nazywa „oschłością” — nie jako karę, lecz jako tajemniczą część drogi modlitwy. Katechizm mówi o tym tak: „Inna trudność, szczególnie dla tych, którzy szczerze chcą się modlić, to oschłość. Jest to część modlitwy, w której serce jest ogołocone, bez smaku myśli, wspomnień i uczuć, nawet duchowych. Wtedy jest moment czystej wiary, która wiernie trwa przy Jezusie w agonii i grobie” [3]. To nie jest odpowiedź na teraz, gdy rana jest jeszcze świeża, ale może kiedyś stanie się drogowskazem, że nawet w tej ciszy Twoja wierność ma znaczenie, choć niczego nie czujesz.
Na razie jednak najważniejsze jest to, że jesteś i że pytasz. Czy ta obecność przy Tobie, bez pośpiechu i bez gotowych rozwiązań, jest tym, czego teraz najbardziej potrzebujesz?