To pytanie dotyka samego serca tego, czym wiara naprawdę jest, i warto zatrzymać się przy nim z całą uwagą. Zamiast bronić się przed słowami „słabość” czy „głupota”, można spróbować spojrzeć na nie z innej strony — nie jako na zarzut, ale jako na zaproszenie do głębszego zrozumienia.
Święty Anzelm z Canterbury, który sam był wielkim myślicielem i nigdy nie traktował rozumu jako wroga wiary, modlił się takimi słowami: „Panie, Ty, który dajesz wierze zrozumienie, spraw, abym — na ile wiesz, że to pożyteczne — zrozumiał, że istniejesz tak, jak wierzymy, i że jesteś tym, w co wierzymy. Wierzymy bowiem, że jesteś czymś, ponad co nic większego nie może być pomyślane” [2].
Dla Anzelma wiara nie była odrzuceniem myślenia ani ucieczką w nierozum, lecz raczej prośbą o światło. Rozum i wiara nie stoją naprzeciwko siebie; wiara szuka zrozumienia, a rozum otwiera się na rzeczywistość, która go przerasta. To, co z zewnątrz może wyglądać na głupotę, od wewnątrz okazuje się pokornym uznaniem, że istnieje Prawda większa niż nasze własne pojęcia — coś, „ponad co nic większego nie może być pomyślane” [2].
Jeśli zaś chodzi o słabość, to Ewangelia wskazuje, że prawdziwa siła w wierze rodzi się właśnie z tego, co świat nazywa słabością. Jezus powiedział wprost: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie samo jedno. Lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity” [6].
Może więc wiara nie jest słabością w sensie braku siły, lecz odwagą obumierania dla siebie, by móc przyjąć życie, którego sami z siebie dać sobie nie potrafimy. To nie jest kapitulacja rozumu, ale jego najgłębsze spełnienie w spotkaniu z Tym, który jest poza naszym zasięgiem, a jednocześnie bliżej niż my sami.
Czy takie spojrzenie — przez pryzmat szukania zrozumienia i paradoksu ziarna — choć trochę odpowiada na to, co nosisz w sercu?