നിങ്ങൾ വീണ്ടും ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതിനപ്പുറം ഒരു വലിയ ഭാരമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ദൈവം കഷ്ടത അനുവദിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നത് വെറുമൊരു ബൗദ്ധികമായ കൗതുകമല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു നിലവിളിയാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഈ വേദനയുടെ നടുവിൽ നിങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിർത്താതെ, ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഭാരം നിങ്ങളോടൊപ്പം പങ്കിടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഈ കഷ്ടതയുടെ രഹസ്യത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് ലളിതമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ദൈവം നമ്മുടെ വേദനയിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നവനല്ല എന്ന സത്യം നമ്മെ ആശ്വസിപ്പിക്കട്ടെ. കാന്റർബറിയിലെ വിശുദ്ധ അൻസെം തന്റെ 'കർ ഡ്യൂസ് ഹോമോ' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ദൈവം നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ എന്തിനാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നതും കഷ്ടത അനുഭവിച്ചതും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നു: "അപ്പോൾ പിശാചിനെ ജയിക്കാനായി ദൈവം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരേണ്ടത് എങ്ങനെയായിരുന്നു?" [1]. ദൈവം നമ്മുടെ കഷ്ടതയെ അനുവദിക്കുന്നത് അവിടുന്ന് നമ്മിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ വേദനയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവിടുന്ന് തന്നെ ഇറങ്ങിവന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായാണ് വിശ്വാസം കാണുന്നത്. നമ്മുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നതിനൊപ്പം, ആ ചോദ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന നമ്മുടെ കൂടെ നടക്കാൻ അവിടുന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തു.
ഈ വേദനയുടെ ഇരുട്ടിൽ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെങ്കിലും, ദൈവസ്നേഹം നിങ്ങളെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല എന്ന വിശ്വാസം പതുക്കെ നിങ്ങളെ താങ്ങട്ടെ. ഫ്രായ് ലൂയിസ് ദ ഗ്രാനഡ തന്റെ 'ഗിയാ ഡി പെക്കഡോറെസ്' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: "ഇപ്പോൾ എന്നോട് പറയുക: ദൈവമാണോ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്കിൽ, ആര് നിങ്ങളെ തകർക്കും? ദൈവം നിങ്ങൾക്കൊപ്പമാണെങ്കിൽ, ആരാണ് നിങ്ങൾക്ക് എതിര്? ദാവീദ് പറയുന്നു, 'കർത്താവാണ് എന്റെ പ്രകാശവും രക്ഷയും, ഞാൻ ആരെ ഭയപ്പെടും? കർത്താവാണ് എന്റെ ജീവന്റെ കാവൽക്കാരൻ, ഞാൻ ആരിൽ നിന്ന് ഭയപ്പെടും?'" [4]. നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉടൻ ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഈ വേദനയിലും ദൈവം നിങ്ങളുടെ രക്ഷയും ശരണവുമാണെന്ന സത്യം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതുക്കെ വളരട്ടെ.
ഈ ഭാരം തനിയെ ചുമക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസകരമായ കാര്യമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ അടുത്തു ആരെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിൽ, ഒരു യഥാർത്ഥ വ്യക്തിയോട് മനസ്സുതുറക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ചില മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഞാൻ നൽകട്ടെയോ? അല്ലെങ്കിലും, ഞാൻ ഇവിടെ നിങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്, നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല.
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയഭാരം പങ്കിടാൻ ഈ സംഭാഷണം നിങ്ങൾക്ക് അൽപമെങ്കിലും ആശ്വാസമേകിയിട്ടുണ്ടോ?