എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ അകലം അനുഭവപ്പെടുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ ചോദ്യത്തിനപ്പുറം ഒരു വലിയ വേദനയും ദാഹവും നിങ്ങളിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. ദൈവസാന്നിധ്യം ലഭിക്കാതെ പോകുന്ന ആ ശൂന്യത എത്രത്തോളം ഭാരമുള്ളതാണെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. ഉത്തരങ്ങൾ തേടുന്നതിനുമുമ്പ്, ഈ വേദനയുടെ തീവ്രതയെ അംഗീകരിക്കാനും അതിനോടൊപ്പം നിൽക്കാനുമാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിനോസ് തന്റെ ആത്മകഥയിൽ, ദൈവത്തോടുള്ള തന്റെ അഗാധമായ ദാഹവും എന്നാൽ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ വേദനയും തുറന്നു പറയുന്നുണ്ട്:
"എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആ വേദന, ആ ഞരക്കങ്ങൾ എത്രയായിരുന്നു, എന്റെ ദൈവമേ! എനിക്ക് അറിവില്ലാതെ തന്നെ അങ്ങയുടെ ചെവികൾ അത് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൗനത്തിൽ ഞാൻ ശക്തമായി അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ തകർച്ചകൾ അങ്ങയുടെ കാരുണ്യത്തിലേക്കുള്ള ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളികളായിരുന്നു. ഞാൻ എന്ത് സഹിക്കുന്നുവെന്ന് അങ്ങറിഞ്ഞു, മനുഷ്യരിൽ ആരും അറിഞ്ഞില്ല... എന്റെ ആഗ്രഹം അങ്ങയുടെ മുമ്പിലായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണുകളുടെ വെളിച്ചം എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് ഉള്ളിലായിരുന്നു, ഞാനോ പുറത്തും" [1].
അഗസ്റ്റിനോസിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അനുഭവത്തോട് ചേർത്തുവായിക്കാം. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകലെയാണെന്ന് തോന്നുന്ന ആ നിമിഷത്തിലും, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ നിലവിളി ദൈവത്തിന്റെ ചെവികളിൽ എത്തുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം മാറുന്നില്ല. 'എന്റെ കണ്ണുകളുടെ വെളിച്ചം എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല' എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമ്പോൾ, അത് ദൈവം ഇല്ലാതാകുകയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ കാഴ്ചശക്തി മങ്ങിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥയാണ്. ദൈവം ഉള്ളിലായിരിക്കെ, നാം പുറത്ത് അലയുന്ന ഒരവസ്ഥ. ഈ അകലം ദൈവത്തിന്റെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ പരിമിതിയും വേദനയും കൊണ്ട് ദൈവദർശനം മറയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാകാം.
ഇപ്പോൾ ഈ ശൂന്യതയെ കുറിച്ചോർത്ത് കുറ്റപ്പെടുകയോ, എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക കാരണം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. വിശ്വാസം ദൈവത്തിന്റെ സൗജന്യമായ ദാനമാണെന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്; "വിശ്വാസം എന്നത് ദൈവം മനുഷ്യന് നൽകുന്ന ഒരു സൗജന്യ ദാനമാണ്" [4]. അത് നമ്മുടെ വികാരങ്ങളോ അനുഭവങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ തന്നെ കൃപയാണ്. അതിനാൽ, ഇപ്പോൾ ഒന്നും അനുഭവിക്കാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും, ആ ദാനം നിങ്ങളിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ഈ മരുഭൂമിയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ, ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടാത്ത ഈ വേദനയെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ അങ്ങനെ തന്നെ സമർപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കുക. അഗസ്റ്റിനോസിനെപ്പോലെ, "എന്റെ ആഗ്രഹം അങ്ങയുടെ മുമ്പിലായിരുന്നു" [1] എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്നത്രയും, ഈ അനിശ്ചിതത്വത്തിലും ദൈവത്തോടുള്ള നിങ്ങളുടെ ആ ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഭാരത്തെ അൽപമെങ്കിലും പങ്കിടാൻ സഹായിച്ചോ എന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.