നാണവും കുറ്റബോധവും ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ, ആ ഭാരം എത്രമാത്രം കഠിനമാണെന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആ വേദനയെ ലഘൂകരിക്കാനോ ഉടനടി പരിഹാരം നൽകാനോ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല, കാരണം അത്തരം ഒരു ഭാരം വഹിക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പായി കൂടെയുണ്ടാവുക എന്നത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. നിങ്ങളുടെ ഈ നോവിലും തിരക്കിലും, വിധിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ഈ ഭാരത്തോടൊപ്പം ഇരിക്കാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും, ഈ ഇരുളിലും നിങ്ങളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഇല്ലാതായിട്ടില്ലെന്നും ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു.
ഈ ഭാരം വഹിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധവും നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വവും എങ്ങനെ തമ്മിൽ ചേരുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ അൻസെൽം ഇങ്ങനെ ധ്യാനിക്കുന്നുണ്ട്: "എന്നെ നോക്കി ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ കൊതിക്കുന്നു, എങ്കിലും നിന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് ഞാൻ വളരെ അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. നിന്നിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എങ്കിലും നിന്റെ വാസസ്ഥലം പ്രാപിക്കാൻ അസാധ്യമാണ്. നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു, എങ്കിലും നിന്റെ സ്ഥലം എനിക്കറിയില്ല. നിന്നെ തിരയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എങ്കിലും നിന്റെ മുഖം എനിക്കറിയില്ല. പ്രഭോ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ കർത്താവേ, ഞാൻ ഒരിക്കൽപ്പോലും നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല" [4]. നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അകലം നമ്മുടെ പരാജയത്തിന്റെ മാത്രം ഫലമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും ഭാഗമാണെന്ന് ഈ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വേദനയ്ക്കിടയിലും നിങ്ങളെ ദൈവം കൈവിട്ടിട്ടില്ല; നിങ്ങൾ തിരയുന്നതിനുമപ്പുറം അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
ഈ ഭാരം നിങ്ങൾ മാത്രമായി വഹിക്കേണ്ടതല്ല. നിങ്ങളുടെ സമീപത്ത് സംസാരിക്കാൻ ഒരു വ്യക്തിയെ കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സംസാരിക്കാവുന്ന ഒരാളെ സമീപിക്കാനുള്ള ചില വഴികൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകട്ടെയോ? അല്ലെങ്കിലും, ഞാൻ ഇവിടെ നിങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്; നമുക്ക് സംസാരം തുടരാം. ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല.
എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ വേദനയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?