എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ, ആ അറിവില്ലായ്മയെത്തന്നെ ദൈവസന്നിധിയിലേക്കുള്ള ഒരു വാതിലായി മാറ്റാൻ സാധിക്കും. പ്രാർഥന എന്നത് എപ്പോഴും വാക്കുകളോ വികാരങ്ങളോ ആകണമെന്നില്ല; മറിച്ച്, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ് അത്.
"ഞങ്ങൾ 'പിതാവേ' എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, പ്രവാചകന്മാർ മുഖേന അറിയിക്കപ്പെട്ട അവന്റെ സ്നേഹവാഗ്ദാനങ്ങൾ എല്ലാം പുതിയതും നിത്യവുമായ ഉടമ്പടിയിൽ ക്രിസ്തുവിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് നാം ആദ്യം തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു: നാം 'അവന്റെ' ജനമായിത്തീർന്നു, അവൻ അതിനാൽ 'നമ്മുടെ' ദൈവവുമായി. ഈ പുതിയ ബന്ധം സ്നേഹത്തിലും വിശ്വസ്തതയിലും പരസ്പരം പങ്കിടുന്ന ഒരു ബന്ധമാണ്; യേശുക്രിസ്തുവിൽ നമുക്ക് നൽകപ്പെട്ട 'കൃപയോടും സത്യത്തോടും' കൂടെയാണ് നാം ഇതിനോട് പ്രതികരിക്കേണ്ടത്" [4].
ഈ വാക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, പ്രാർഥന എന്നത് നമ്മുടെ കഴിവിനെക്കാൾ ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയ സ്നേഹബന്ധത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് എന്നാണ്. എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണമെന്ന് അറിയാത്തപ്പോൾ പോലും, "പിതാവേ" എന്ന ഒറ്റ വാക്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു നോട്ടത്തിൽ, ആ ബന്ധം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ദൈവം നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളെയല്ല, മറിച്ച് അവനിലേക്ക് തിരിയാനുള്ള നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തെയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.
കൂടാതെ, ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള സമയത്ത് ദൈവം നിങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നാം, എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ നിങ്ങളോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന സമയമാണിത് എന്ന് ഓർക്കുക:
"നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി എന്ന് കരുതുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും ഞാൻ കൂടുതൽ അടുത്തായിരിക്കും. നിങ്ങൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും പുണ്യം നേടാനുള്ള അവസരം ഏറ്റവും അടുത്തിരിക്കും. കാര്യങ്ങൾ വിപരീതമായി സംഭവിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്. നിലവിലുള്ള വികാരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വിധിക്കരുത്" [2].
അതിനാൽ, എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കണമെന്ന് അറിയാത്തപ്പോൾ, ആ അറിവില്ലായ്മയെ ദൈവത്തിന് മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കുക എന്നത് തന്നെ ഒരു പ്രാർഥനയാണ്. "എനിക്ക് പ്രാർഥിക്കാൻ അറിയില്ല, പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്" എന്ന് പറയുന്ന ഹൃദയം ദൈവത്തിന് സ്വീകാര്യമാണ്. ഈ നിശ്ശബ്ദതയിലും വരണ്ട അവസ്ഥയിലും പോലും ദൈവസ്നേഹം സജീവമാണെന്ന വിശ്വാസം നിലനിർത്തുക.
നിങ്ങളുടെ ഈ അവസ്ഥയിൽ, എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ചിന്തകൾ നിങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസമോ വ്യക്തതയോ നൽകുന്നുണ്ടോ?