ദൈവം യഥാർത്ഥമാണെന്ന് അറിയുന്നതിനുള്ള വഴി പലപ്പോഴും നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. അത് ഒരു തെളിവ് കണ്ടെത്തുന്നതിനേക്കാൾ, ആഗ്രഹത്തിന്റെയും സാന്നിധ്യത്തിന്റെയും ഭാഷയിലാണ് പലപ്പോഴും സംസാരിക്കുന്നത്.
വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ തന്റെ ആത്മകഥയിൽ ഈ അന്വേഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം എഴുതുന്നു: "എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നിലവിളിയാൽ ഞാൻ അലറിവിളിച്ചു, എന്റെ ആഗ്രഹം അങ്ങയുടെ മുമ്പിലായിരുന്നു... അങ്ങ് എന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാനോ പുറത്തും; അത് ഒരു സ്ഥലത്തുമല്ലായിരുന്നു, ഞാനാകട്ടെ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഉള്ളവയിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു" [1]. ദൈവം യഥാർത്ഥമാണോ എന്ന ചോദ്യം ബുദ്ധിപരമായ ഒരു ഉത്തരം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ദാഹമാണ്. നമ്മൾ പുറമെയുള്ള തെളിവുകളിൽ ഉത്തരം തിരയുമ്പോൾ, ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ, നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളിലും അസ്വസ്ഥതകളിലും സജീവമായി ഉണ്ടായിരിക്കാം. ആ അന്വേഷണം തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഒരു അടയാളമായി മാറുന്നു.
ഈ അറിവ് ബുദ്ധിയിൽ മാത്രമല്ല, ജീവിതാനുഭവത്തിലൂടെയാണ് പൂർണമാകുന്നത്. തോമസ് അ കെമ്പിസ് ഇതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: "അങ്ങില്ലാതെ എനിക്ക് എവിടെയും നന്മ ഉണ്ടായിട്ടില്ല; അങ്ങ് കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെ തിന്മ സംഭവിക്കും? ... അങ്ങ് എന്റെ പ്രത്യാശയും ആശ്രയവും ആശ്വാസദായകനുമാണ്" [2]. ദൈവം യഥാർത്ഥമാണെന്ന അറിവ് പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട നിമിഷങ്ങളിലും പരീക്ഷണങ്ങളിലും അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു ആശ്വാസമായാണ് വരുന്നത്. തർക്കങ്ങളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന സമാധാനത്തിലൂടെയാണ് ഈ സത്യം ഹൃദയത്തിൽ ഉറയ്ക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, ഈ സംശയം ഒരു കുറ്റബോധമായി കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കാനുള്ള ഒരു ക്ഷണമായി ഇതിനെ കാണാൻ സാധിക്കും. "എന്റെ ഏക പ്രത്യാശയും ആശ്രയവും അങ്ങയുടെ കാരുണ്യമാണ്" [3] എന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ പറയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ അറിവില്ലായ്മയെയും സംശയങ്ങളെയും പോലും ദൈവം സ്വീകരിക്കുന്നു എന്ന സത്യമാണ് വെളിപ്പെടുന്നത്.
ദൈവം യഥാർത്ഥമാണെന്ന അറിവ് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ പതിയെ വളരുന്ന ഒരു ബോധ്യമാണ്. ഈ ചിന്തകൾ താങ്കളുടെ അന്വേഷണത്തിന് അല്പമെങ്കിലും വെളിച്ചം നൽകുന്നുണ്ടോ?