ഉൽക്കണ്ഠയുടെ ഭാരം ഹൃദയത്തെ മുഴുവനായും ആവരണം ചെയ്യുമ്പോൾ, സമാധാനം എന്നത് എത്രയോ അകലെയാണെന്ന് തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ആ ഭാരത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ആ വേദനയെ അതേപടി അംഗീകരിക്കാനും അതിനൊപ്പം ഇരിക്കാനും കഴിയുക എന്നത് തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനം. സമാധാനം കണ്ടെത്താനുള്ള തിരക്കിൽ, ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അസ്വസ്ഥതയെ അവഗണിക്കേണ്ടതില്ല; മറിച്ച്, ഈ നിമിഷത്തിലെ വേദനയെ ദൈവസന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ എന്ന് നമുക്ക് ചിന്തിക്കാം.
ഈ അസ്വസ്ഥതയുടെ നടുവിൽ പോലും ദൈവം താങ്കളെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്നും, താങ്കളുടെ ഹൃദയത്തിലെ മൗനമായ നിലവിളികൾ പോലും അവിടുന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നും വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ തന്റെ ജീവിതാനുഭവത്തിലൂടെ പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്:
"എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വേദനയും നെടുവീർപ്പുകളും ദൈവമേ, അവിടുത്തെ ചെവികൾക്ക് അജ്ഞാതമായിരുന്നില്ല. ഞാൻ മൗനത്തിൽ തീവ്രമായി അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ മൗനമായ തകർച്ചകൾ അവിടുത്തെ കാരുണ്യത്തിലേക്കുള്ള ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളികളായിരുന്നു. ഞാൻ എന്താണ് സഹിക്കുന്നതെന്ന് അവിടുന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നു, മനുഷ്യരിൽ ആരും അറിഞ്ഞില്ല... എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ നെടുവീർപ്പുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഉയർത്തിയ രോദനം മുഴുവനും അവിടുത്തെ ചെവികളിൽ എത്തിയിരുന്നു, എന്റെ ആഗ്രഹം അവിടുത്തെ മുമ്പിലായിരുന്നു" [2].
താങ്കളുടെ ഉൽക്കണ്ഠയെ മാറ്റാനോ പരിഹരിക്കാനോ ഉള്ള വാക്കുകൾക്കപ്പുറം, ആ ഉൽക്കണ്ഠയെത്തന്നെ ദൈവവുമായുള്ള ഒരു സംഭാഷണമാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയും. "എനിക്ക് സമാധാനം വേണം" എന്ന പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് പകരം, "ദൈവമേ, ഈ അസ്വസ്ഥതയിൽ ഞാൻ അങ്ങയുടെ മുമ്പിലുണ്ട്" എന്ന മൗനമായ സമർപ്പണമാകാം യഥാർത്ഥ സമാധാനത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ. അഗസ്റ്റിൻ പറയുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യർക്ക് കേൾക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാത്ത ആഴത്തിലുള്ള വേദന പോലും ദൈവം പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്; അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ താങ്കൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.
അതേസമയം, ഈ ഭാരം വഹിക്കാൻ താങ്കൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയണമെന്നില്ല. താങ്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോട് ഈ വേദന പങ്കുവെക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യം ലഭിക്കാനുള്ള മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമാണെന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:
"എന്റെ നന്മകളിൽ അവർ ശ്വസിക്കട്ടെ, എന്റെ തിന്മകളിൽ അവർ ദീർഘശ്വാസം വിടട്ടെ... സഹോദരഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്തോത്രങ്ങളും കണ്ണുനീരും അവിടുത്തെ മുമ്പിലേക്ക് ഉയരട്ടെ... അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ ദേവാലയത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിൽ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുകയും, അവിടുത്തെ മഹത്തായ കാരുണ്യത്താൽ എന്നോട് കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ" [4].
ഈ ഉൽക്കണ്ഠയുടെ ഇരുളിൽ, താങ്കളുടെ ഹൃദയം ദൈവത്തോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ആ സംസാരം അവിടുന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുമോ? സമാധാനം ഒരു വികാരമായി ലഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ദൈവസന്നിധിയിൽ സുരക്ഷിതനാണെന്ന ബോധ്യമാണ് ആദ്യം വരുന്നത്. ഈ ചിന്തകൾ താങ്കളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഭാരത്തെ അല്പമെങ്കിലും ലഘൂകരിക്കാൻ സഹായിച്ചോ?