ജീവിതം ശൂന്യമായി തോന്നുന്ന ഈ നിമിഷത്തിൽ, ആ വികാരത്തെ മാറ്റാനോ പരിഹരിക്കാനോ ശ്രമിക്കാതെ, അതിന്റെ ഭാരത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള ദേഷ്യവും വേദനയും കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഈ ശൂന്യത, ഒരുപക്ഷേ ആ മുറിവുകളുടെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമാകാം. ഉത്തരങ്ങൾ ലഭിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങളും തീരാത്ത വേദനയും ഹൃദയത്തെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരിടമാണിത്. ഈ ശൂന്യതയെ ഒരു പരാജയമായോ വിശ്വാസക്കുറവായോ കാണേണ്ടതില്ല; മറിച്ച്, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ എത്രമാത്രം ഭാരം ചുമക്കുന്നുണ്ട് എന്നതിന്റെ സത്യസന്ധമായ അടയാളമായി ഇതിനെ കാണാം.
ഈ ശൂന്യതയിൽ പോലും ദൈവം നിങ്ങളെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്നും, മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ഈ അസ്വസ്ഥതയ്ക്ക് അവിടുന്ന് മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ ഉത്തരമെന്നും രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:
"ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിന് എതിരല്ല എന്ന് സഭ പഠിക്കുന്നു; കാരണം ഈ അന്തസ്സ് ദൈവത്തിൽ തന്നെയാണ് സ്ഥാപിതമാകുന്നതും പൂർത്തിയാകുന്നതും... എന്നാൽ ദൈവിക അടിത്തറയും നിത്യജീവിത പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ് ഗുരുതരമായി വ്രണപ്പെടുന്നു... ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും രഹസ്യങ്ങൾ പരിഹാരമില്ലാതെ തുടരുന്നു, അങ്ങനെ മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും നിരാശയിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു... 'കർത്താവേ, അങ്ങേക്കായി ഞങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു, അങ്ങിൽ വിശ്രമിക്കുന്നത് വരെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാണ്' എന്ന വചനമല്ലാതെ മനുഷ്യഹൃദയത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ മറ്റൊന്നിനും കഴിയില്ല" [4].
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ശൂന്യതയും അസ്വസ്ഥതയും, ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ദാഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. "അങ്ങിൽ വിശ്രമിക്കുന്നത് വരെ" എന്ന ഈ വാക്കുകൾ, നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ശൂന്യതയെ ദൈവം അറിയുന്നുണ്ടെന്നും, അത് അവിടുത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വഴിയാണെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് നിങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഈ അസ്വസ്ഥതയെ ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥനയായി, ഒരു നിലവിളിയായി മാറ്റാൻ അനുവദിക്കുക.
ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ശൂന്യതയെ ദൈവം കാണുന്നുണ്ടെന്നും, അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടൊപ്പം ഈ ഇരുട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അറിയുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് അല്പമെങ്കിലും ആശ്വാസം നൽകുന്നുണ്ടോ?