സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുള്ള വേദന എങ്ങനെ നേരിടാം എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ ചോദ്യത്തിനപ്പുറം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ഉപദേശങ്ങളോ ഉത്തരങ്ങളോ തരാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; കാരണം ഈ വേദനയുടെ നടുവിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കുകയാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്. ഈ ശൂന്യതയും ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള അകലവും യഥാർത്ഥമാണ്, അത് തിരക്കുകൂട്ടി പരിഹരിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല.
വിശുദ്ധ അഗസ്തിനോസ് തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ഇതേ ശൂന്യതയെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, ദൈവസാന്നിധ്യമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെ ഒരു പരിഹാരം ആവശ്യമുള്ള പ്രശ്നമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു നിലവിളിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം കാണുന്നത്:
"എന്റെ ദൈവമേ, നീ എവിടെയാണ്? നോക്കൂ, നീ ഇതാ ഇവിടെയുണ്ട്. ആനന്ദത്തിന്റെയും സ്തോത്രത്തിന്റെയും ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ നിന്നിലേക്ക് പകരുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നിൽ അല്പനേരം ശ്വസിക്കുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും ദുഃഖിതയാണ്, കാരണം അത് വീണ്ടും താഴേക്ക് വീഴുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ താൻ ഇപ്പോഴും ഒരു അഗാധതയാണെന്ന് അറിയുന്നു. എന്റെ വിശ്വാസം അതിനോട് പറയുന്നു: 'എന്റെ ആത്മാവേ, നീ എന്തിനാണ് ദുഃഖിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് എന്നെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്? കർത്താവിൽ പ്രത്യാശിക്കുക.' രാത്രിയിൽ എന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ നീ കത്തിച്ച ദീപമാണ് അവന്റെ വചനം. പ്രത്യാശിക്കുക, കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കുക, പാപികളുടെ മാതാവായ ഈ രാത്രി കഴിയുവോളം, നാം ഒരിക്കൽ ഇരുളായിരുന്നവരും ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ അതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവരുമായ കർത്താവിന്റെ കോപം കഴിയുവോളം കാത്തിരിക്കുക. ദിവസം പുലരുകയും നിഴലുകൾ നീങ്ങുകയും ചെയ്യുവോളം പ്രത്യാശിക്കുക. കർത്താവിൽ പ്രത്യാശിക്കുക; ഞാൻ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ധ്യാനിക്കും; ഞാൻ എപ്പോഴും അവനെ സ്തുതിക്കും" [1].
ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. "എന്റെ ദൈവമേ, നീ എവിടെയാണ്?" എന്ന ചോദ്യം ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള അകലമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തോടുള്ള ഏറ്റവും ആത്മാർത്ഥമായ സംഭാഷണത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. അഗസ്തിനോസിന്റെ ആത്മാവ് "അഗാധത" ആയി അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ ദുഃഖവും ഒരു അഗാധതയായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഈ ഇരുളിലും "എന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ നീ കത്തിച്ച ദീപം" എന്ന് അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ദൈവത്തെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിലും, ഈ വേദനയുടെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ പോലും ദൈവം നിങ്ങളെ കൈവിടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ നിങ്ങളോട് "സന്തോഷിക്കുക" എന്നോ "പ്രത്യാശിക്കുക" എന്നോ പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പകരം, "എന്റെ ആത്മാവേ, നീ എന്തിനാണ് ദുഃഖിക്കുന്നത്?" എന്ന അഗസ്തിനോസിന്റെ ചോദ്യം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവാം. ഈ ദുഃഖം ഒതുക്കിമാറ്റേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. നിങ്ങളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ദീപം മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, ആ ദീപം മരിക്കില്ല. രാത്രി കഴിയുമ്പോൾ പ്രകാശം വരുമെന്ന പ്രത്യാശയിൽ, ഈ ഇരുളിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ഞാൻ ഉണ്ട്.
ഈ വേദനയുടെ നടുവിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്. ഈ വാക്കുകൾ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തോട് അടുത്തുനിന്നുവോ?